نمي توان در واژه ها گنجاند احساس من را به تو... احساس من به تو نيرومند ترين

احساسي است که تا کنون داشته ام ... با اين حال هنگامي که مي خواهم آن را به تو

بگويم يا حتي آن را برايت بنويسم ، واژه اي را نمي يابم که حتي بتواند احساسي نزديک

به ژرفاي احساس مرا بيان کند ... وگر چه نمي توان جوهر چنين احساس شگفت

انگيزي را بيان کرد.

مي توانم بگويم در کنار تو چه احساسي دارم:

آن گاه که در کنار توام گويي پرنده اي هستم که آزاد در آسمان صاف و آبي رنگ بال

مي گشايد ... آن گاه که در کنار توام گويي گلي هستم که شاداب گلبرگ هايش را

مي گشايد... آن گاه که در کنار توام گويي موج هستم در اقيانوس که توفنده بر ساحل

 مي کوبد... آن گاه که در کنار توام گويي رنگين کمان هستم در پس طوفان، که سربلند

رنگهايم را نمايان ميسازم... آن گاه که در کنار توام گويي غرق در زيبايي گشته ام .

و اين تنها بخش کوچکي است از احساس شگفت انگيز که در کنار تو دارم....

شايد واژه عشق را از آن رو ساخته اند تا ژرفا و شکوه احساس من به تو را بيان کند و

 انگار که اين توان را ندارد .

ولي بدان خاطر که عشق کماکان بهترين واژه هاست بگذار هزار بار بگويم:

بيش از «عشق» عاشق تو هست

خواهم که پس از ديدنت اي يار بميرم

افکن نظري بر من و  بگذار بميرم

گويند که سخت است رخش ديدن و مردن

بگذار رخت بينم و دشوار بميرم

در مذهب رندان نپسندند تکبر

سر را بنهم بر گذر يار بميرم

يک عمر چو شمعي زغم يار بسوزم

يارب که دعا کرد که چنين زار بميرم

مستيم به عالم، همه عمر از آن رو

تا چون برسد مرگ نه هوشيار بميرم

گويند همانگونه بر آيي که بميري

خواهم که به در خانه خمار بميرم

چون عشق به پندار شما جرم بزرگي است

باشد که چو منصور سردار بميرم

يه عمر گرفتار غم عشق تو بودم

شرط ادب  آن نيست که گرفتار بميرم

از  احسانی  به  احسان  جان  رسیدم  از  اونجا  به  کجا؟